Aby istniała możliwość ustawiania przezroczystości dla okna, musi być ono utworzone w sposób do tego przystosowany. Wystarczy skorzystać z innej funkcji tworzącej okno, nie CreateWindow, a CreateWindowEx
[cc lang="c"]
HWND CreateWindowEx(
DWORD dwExStyle,
LPCTSTR lpClassName,
LPCTSTR lpWindowName,
DWORD dwStyle,
int x,
int y,
int nWidth,
int nHeight,
HWND hWndParent,
HMENU hMenu,
HINSTANCE hInstance,
LPVOID lpParam
);
[/cc]
To co umożliwia później modyfikacje przezroczystości jest ukryte w ramach dodatkowego stylu okna, podawanego poprzez argument dwExStyle. Lista dopuszczalnych wartości jest długa, ale warto się z nią zapoznać. W tym konkretnym przypadku należy zainteresować się wartością WS_EX_LAYERED, utworzone wtedy okno będzie tzw. Layered Window, które obsługuje modyfikacje przezroczystości. Do ustawienia nowej wartości kanału alpha służy SetLayeredWindowAttributes(HWND hwnd, COLORREF crKey, BYTE bAlpha, DWROD dwFlags) – szczegóły w dokumentacji.
Pełny kod tworzący przykładowe, półprzezroczyste okno:
[cc lang="c"]
#include

LRESULT CALLBACK WndProc(HWND, UINT, WPARAM, LPARAM);

int WINAPI WinMain(HINSTANCE hInstance, HINSTANCE hPrevInstance,
LPSTR lpCmdLine, int nCmdShow)
{
MSG msg;
HWND hwnd;
WNDCLASSEX wcx;

wcx.cbSize = sizeof(wcx);
wcx.style = CS_HREDRAW | CS_VREDRAW;
wcx.lpfnWndProc = WndProc;
wcx.cbClsExtra = 0;
wcx.cbWndExtra = 0;
wcx.hInstance = hInstance;
wcx.hIcon = LoadIcon(NULL, IDI_APPLICATION);
wcx.hCursor = LoadCursor(NULL, IDC_ARROW);
wcx.hbrBackground = (HBRUSH)GetStockObject(WHITE_BRUSH);
wcx.lpszMenuName = (LPCSTR)”MainMenu”;
wcx.lpszClassName = (LPCSTR)”MainWClass”;
wcx.hIconSm = (HICON)LoadImage(hInstance, MAKEINTRESOURCE(5), IMAGE_ICON,
GetSystemMetrics(SM_CXSMICON), GetSystemMetrics(SM_CYSMICON), (UINT)LR_DEFAULTCOLOR);

RegisterClassEx(&wcx);

hwnd = CreateWindowEx(WS_EX_LAYERED, (LPCSTR)”MainWClass”, (LPCSTR)”Sample”, WS_OVERLAPPEDWINDOW, CW_USEDEFAULT, CW_USEDEFAULT, CW_USEDEFAULT, CW_USEDEFAULT, (HWND)NULL, (HMENU)NULL, hInstance, (LPVOID) NULL);

ShowWindow(hwnd, nCmdShow);
SetLayeredWindowAttributes(hwnd, 0, 180, LWA_ALPHA);
UpdateWindow(hwnd);

while(GetMessage(&msg, NULL, 0, 0))
{
TranslateMessage(&msg);
DispatchMessage(&msg);
}

return msg.wParam;
}

LRESULT CALLBACK WndProc(HWND hwnd, UINT uMsg, WPARAM wParam, LPARAM lParam)
{
switch(uMsg)
{
case WM_CREATE:
return 0;

case WM_PAINT:
return 0;

case WM_DESTROY:
PostQuitMessage(0);
return 0;

default:
return DefWindowProc(hwnd, uMsg, wParam, lParam);
}
return 0;
}
[/cc]

To co należy zrobić, aby kontrolować przezroczystość okien innych niż własne przedstawia się następująco:

1. 1. Pobrać wszystkie otwarte okna typu top-level
2. 2. Nadać oknom styl dwExStyle
3. 3. Zmienić wartość kanału alpha

1. Pobrać wszystkie otwarte okna typu top-level
Dobrym pomysłem wydaje się pobranie uchwytu do rodzica wszystkich okien(Desktop/Pulpit) i przejście w pętli po liście jego dzieci (jak wiadomo każde okno ma kilka przydatnych wskaźników, między innymi do okna-brata). Mogłoby to wyglądać tak:
[cc lang="c"]
HWND hDesktop = GetDesktopWindow();
HWND hChild = GetWindow(hDesktop, GW_CHILD);
HWND hTemp;
/* … */
while(hTemp != GetWindow(hChild, GW_HWNDLAST))
{
/* … */
hTemp = GetWindow(hChild, GW_HWNDNEXT);
}
[/cc]
Pomysł zły ! Okazuje się że taka pętla może działać w nieskończoność. Wzmianaka na temat takiego przypadku znajduje się nawet w dokumentacji. Dlatego należy wykorzystać inny sposób, polegający na użyciu funkcji BOOL EnumWindows(WNDENUMPROC lpEnumFunc, LPARAM lParam):
[cc lang="c"]
EnumWindows(EnumWindowsProc, NULL);
/* … */
BOOL CALLBACK EnumWindowsProc(HWND hwndChild, LPARAM lParam)
{
char buffer[100];

int count = GetWindowText(hwndChild, buffer, 100);
if(count && IsWindowVisible(hwndChild))
{
/* … */
}
return TRUE;
}
[/cc]

2. Nadać oknom styl dwExStyle
Wydaje się najtrudniejsze, przecież dodatkowy styl należy podać przy tworzeniu okna, a okna które widzimy zostały już przecież utworzone. Na szczęście z pomocą przychodzi funkcja LONG SetWindowLong(HWND hWnd, int iIndex, LONG dwNewLong):
[cc lang="c"]
SetWindowLong(hwndChild, GWL_EXSTYLE, WS_EX_LAYERED);
[/cc]

3. Zmienić wartość kanału alpha
Bardziej uważni czytelnicy już na pewno wiedzą jak wygląda zestaw parametrów i jak skorzystać z SetLayeredWindowAttributes. Wykorzystanie pokazane 3 listingi wyżej, przy okazji tworzenia „własnego” przezroczystego okna.

I to tyle tym temacie, wypada jeszcze stworzyć GUI, może obsługę tray’a. Program wydaje się „magiczny” a korzysta raptem z 4 funkcji API systemowego.

Może dziwić ale zbudowanie okna korzystając z języka maszynowego nie jest trudno. Objętość programu jest zbliżona do tego utworzonego standardowo z wykorzystaniem C. Ponadto korzystając z kompilatora dostarczonego przez Microsoft (MASM) istnieje możliwość bardzo łatwego dostępu do funkcji API systemu Windows. Ponad to kompilator dostarcza wiele ułatwiających życie makr.

[cc lang="asm"]
.386
.model flat,stdcall
option casemap:none
include c:\masm32\include\windows.inc
include c:\masm32\include\user32.inc
includelib c:\masm32\lib\user32.lib
include c:\masm32\include\kernel32.inc
includelib c:\masm32\lib\kernel32.lib

WinMain proto WORD,:DWORD,:DWORD,:DWORD

.data ; zainicjalizowanie zmienne
ClassName db „SimpleWinClass”,0
AppName db „Our first Window”,0
.data? ; niezainicjalizowane zmienne
hInstance HINSTANCE ?
CommandLine LPSTR ?
.code
start:
invoke GetModuleHandle,NULL
mov hInstance,eax
invoke WinMain,hInstance,NULL,CommandLine,SW_SHOWDEFAULT
invoke ExitProcess,0

WinMain proc hInst:HINSTANCE,hPrevInst:HINSTANCE,CmdLine:LPSTR,CmdShow:DWORD
LOCAL wc:WNDCLASSEX
LOCAL msg:MSG
LOCAL hwnd:HWND

mov wc.cbSize,SIZEOF WNDCLASSEX
mov wc.style,CS_HREDRAW or CS_VREDRAW
mov wc.lpfnWndProc,OFFSET WndProc
mov wc.cbClsExtra,NULL
mov wc.cbWndExtra,NULL
push hInstance
pop wc.hInstance
mov wc.hbrBackground,COLOR_WINDOW+1
mov wc.lpszMenuName,NULL
mov wc.lpszClassName, OFFSET ClassName
invoke LoadIcon,NULL,IDI_APPLICATION
mov wc.hIcon,eax
mov wc.hIconSm,eax
invoke LoadCursor,NULL,IDC_ARROW
mov wc.hCursor,eax
invoke RegisterClassEx,addr wc
invoke CreateWindowEx,NULL,\
ADDR ClassName,\
ADDR AppName,\
WS_OVERLAPPEDWINDOW,\
CW_USEDEFAULT,\
CW_USEDEFAULT,\
CW_USEDEFAULT,\
CW_USEDEFAULT,\
NULL,\
NULL,\
hInst,\
NULL
mov hwnd,eax
invoke ShowWindow,hwnd,CmdShow
invoke UpdateWindow,hwnd

.WHILE TRUE
invoke GetMessage,ADDR msg,NULL,0,0
.BREAK .IF(!eax)
invoke TranslateMessage,ADDR msg
invoke DispatchMessage,ADDR msg
.ENDW

mov eax,msg.wParam
ret

WinMain endp

WndProc proc hWnd:HWND,uMsg:UINT,wParam:WPARAM,lParam:LPARAM

.IF uMsg==WM_DESTROY
invoke PostQuitMessage,NULL
.ELSE
invoke DefWindowProc,hWnd,uMsg,wParam,lParam
ret
.ENDIF
xor eax,eax
ret

WndProc endp

end start

[/cc]

Nie ma co wiele tłumaczyć. Kod jaki jest interpretowany przez MASM wygląda już niemalże jak język wysokiego poziomu(niektórzy mówią że C to język niskiego poziomu, ale to dlatego że nie umieli znaleźć określenia dla Javy, C# itp.) Bardzo fajnym makrem jest invoke uruchamiające zadaną procedurę i umożliwiające podanie listy argumentów poprzez rozdzielenie przecinkiem. Bardzo przyjemna alternatywa dla push’owania w odwrotnej kolejności.
Jedyny wniosek jaki można wysnuć to to że jeżeli ktoś umie programować z wykorzystaniem WinAPI w C, to i bez problemu zastosuje go w assemblerze. Oczywiście nie ma obowiązku korzystania z MASM, do API można się także dostać korzystać z innych assemblerów np. NASM ( polacam zapoznanie się z nasmx).